De realiteit over psychische gezondheid; hoe vatbaar ben jij echt?

Wist je dat therapeuten en psychiaters zelf ook te maken kunnen krijgen met psychische problemen? Schijnbaar is een geslaagde studie met betrekking tot geestelijke gezondheid en psychopathologie nog geen garantie dat je er zelf niet mee kunt worden geconfronteerd. Enerzijds kan dit onbetrouwbaar en eng overkomen. Want wat is zo´n studie waard als een hulpverlener zichzelf er niet eens voor kan beschermen?
Anderzijds blijkt maar weer dat je ook met een psychische aandoening een heleboel kunt bereiken.

Face it.
Het kan werkelijk iedereen overkomen. Net als elke andere ziekte. Veel sporten, niet roken en gezond eten garanderen geen uitblijven van ziekte. Zo werkt het mentaal ook. Als je een slechte weerstand hebt ben je vatbaar en het leven is nu eenmaal niet altijd even makkelijk. Daarom zijn ook hulpverleners en zelfs psychiaters soms het haasje.
Toch zijn er wel equivalenten te vinden van gezond leven op psychisch gebied. Het is hard werken. Naast fysieke training heb je ook mentale training nodig. Vooral mensen die al op jonge leeftijd op ~niet zo constructieve~ wijze zijn geconditioneerd zijn vatbaar, ze hebben geen gezonde buffer op kunnen bouwen. Daarom lijken deze mensen makkelijker uit het veld geslagen te worden. Het kost heel wat moeite om je fundamentele overtuigingen (over jezelf) onder de loep te nemen en te veranderen. Zie het als de oefening voor een marathon.

Het stigma draagt niet bij aan een snel herstel, sterker nog het bevestigt juist de ~niet zo constructieve~ conditionering, ofwel het idee dat de persoon inderdaad zwak is of waardeloos en niet in staat om een fatsoenlijk leven te leiden met de problemen die er lijken te zijn. En dat is precies de fundering van het probleem. We komen allemaal een keer in een situatie waarin we ons machteloos en onveilig voelen. Weghonen en vermijding maken die situatie alleen maar erger. Voor ieder leven geldt dat er mooie en nare momenten zijn. Vermijden van het lijden is niet realistisch. Vroeger of later zal er iemand sterven, je zult ziek worden, je zult iets verliezen waar je aan gehecht bent. Wanneer je dit onder ogen durft te komen heb je het zwaarste gedeelte al gehad. We zijn meestal niet bang voor de gebeurtenis zelf, maar voor de angst en onze hevige emoties.

            De nacht is op zijn donkerst vlak voor de dageraad.

Acceptatie is de sleutel. En ja, dat is mooi gezegd. Ik heb er zelf jarenlang mee geworsteld, want hoe accepteer je iets wanneer je niet weet hoe je dat moet doen? Door er voor uit te komen. Door goed voor jezelf te zorgen en door niet te bang te zijn voor of afhankelijk te zijn van de reacties van anderen. Dan zeg je ja tegen jezelf en kan het helingsproces beginnen. Ja zeggen is de eerste stap. Ja, ik heb hulp nodig. Ja, ik wil mijn omstandigheden verbeteren. Ja, ik wil leren omgaan met mijn lijden, zodat het getransformeerd kan worden. Zoals mijn coach Ellen De Dreu zo mooi zei:

Angst is goed, het is een teken dat er winst te behalen valt.

En zo is het. Stapje voor stapje je winst tegemoet. Misschien zijn crisissen geen probleem, maar eigenlijk juist een ommekeer naar een oplossing.

Voor diegenen die nog niet uitgelezen zijn, deze link verwijst naar een artikel in de Volkskrant waarin 2 psychologen en 1 psychiater hun verhaal doen met betrekking tot hun aandoening.