De relatie is nooit het doel

We zijn gewend om ons te focussen op wat anderen vinden en willen van ons.
Altijd bezig met het voorkomen van de negatieve- en het ontlokken van positieve oordelen van anderen.
Enerzijds zijn we doodsbang om veroordeeld te worden, anderzijds doen we dingen voor aandacht waar we achteraf spijt van hebben. Constant zijn we bezig dat gat op te vullen dat vanaf de geboorte ontstaan is: het gevoel van eenzaamheid, gescheiden zijn en het niet voldoen als persoon.

We denken dat we de waardering nodig hebben van een ander om onszelf waardig te voelen.
We denken dat de ander ons erkenning moet geven zodat we de barst in ons hart daarmee kunnen plamuren. Maar de barst zit er en de plamuur houdt niet. De ander kan je geen passende stopverf aanbieden, want ze zijn alleen maar bezig met wat jij te bieden hebt voor hun eigen gat.
En zo wordt een relatie een machtsstrijd. Een gevecht om de stopverf.
Degene met de grootste scheur barst het eerst.
Het is net zoiets als twee mensen met een verschillende bloedgroep die denkt de andere bloedgroep nodig te hebben maar vervolgens afstoot wat er gegeven wordt, omdat de puzzelstukjes niet passen.
Daarom is een relatie niet het antwoord.

Maar een relatie kan een enorme  stimulans geven, een kans om te groeien.
Stop met het verlangen dat de ander je wonden heelt en gebruik je eigen plamuur. Je zult zien; dat hecht wel, want het is lichaamseigen en wordt daardoor niet afgestoten. En zodra jij jezelf her-gewaardeerd hebt en je bent tot de conclusie gekomen dat je funderingen steeds steviger worden, help dan de ander om hetzelfde te doen.
De relatie is dan nog steeds niet het doel, maar het is de weg geworden, een fundering die stormen en aardbevingen kan doorstaan.