Mijn ervaring met beeldende therapie

Ik was op een punt in mijn leven gekomen waarop ik besloten had dat er verandering moest komen. Ik kon niet meer doorgaan op de manier waarop ik mijn leven leidde en ik sprong met mijn ogen dicht in het diepe. Spreekwoordelijk dan. Ik ging vrijwillig in opname om mijn leven een rigoureuze wending te geven en al mijn energie te focussen op mijn eigen herstel.

De beeldende therapie was een belangrijk onderdeel van de behandeling, maar ook erg confronterend. Ik had in geen tijden nog potlood of penseel aangeraakt en wat ik vroeger met gemak deed kon ik nu ineens niet meer.
Urenlang was ik op zoek, maar er was geen feeling. Ik wist het niet. Ik trok alle boeken uit de kast van de therapeut, op zoek naar een connectie. Er kwam niets. Ze liet me een poos begaan en kwam achter me staan. `Nu is het tijd dat je gewoon iets kiest, Ienke` zei ze. De moed zonk me in de schoenen.
Toen zag ik het, een boekje met dieren. Een heel oud boekje met oude prenten. Ik vond het mooi en ik besloot om hier iets uit te kiezen. Ik nam het boekje mee naar mijn plek. Ik bladerde erin, maar kon het niet opbrengen om iets op papier te krijgen.
De beeldende sessie erop lukte het na lang zoeken om een afbeelding te kiezen. Ik schetste snel wat en was teleurgesteld dat het nergens op leek. Ik voelde me moe en leeg en twijfelde of ik ooit weer op een normale manier een potlood vast zou kunnen houden.
Ik schoof het mijn rechterhand naar de zijkant van de tafel en staarde de rest van het uur naar het lege papier dat voor me lag.
De keer erop ging het beter. Ik vond vrij snel een makkelijk plaatje van een liggende eend en ik vond het schattig. Ik tekende het na, was snel klaar en moe, maar ik was redelijk tevreden.

Elke sessie leek ik meer op papier te krijgen, maar de tekeningen bleven grijs, onaf en leeg.

Na twee maanden durfde ik te experimenten met kleur en gebruikte ik kleurpotlood.
De stijgende vitaliteit in mijn tekeningen en boetseerwerk leken evenredig te lopen met de toename van kleur in mijn leven.
 
Dit was heerlijk. Dit was wat ik wilde. Dit is wat ik zou gaan doen!
 
Het beeldende werk spiegelde mijn innerlijk. Ik kreeg er precies uit wat erin leek te zitten, maar het stimuleerde me tot groei. Het gaf me plezier en hielp me om betekenis te geven aan mijzelf en mijn leven, maar het hielp me ook om een richting te bepalen.
Beeldende therapie heeft mij geholpen om mijn leven opnieuw in te kleuren.