Vergeving is de sleutel tot geluk

Vergeving is de sleutel tot geluk.
Ja, allemaal leuk en aardig, hoor ik je denken, maar het is niet mijn schuld en als die ander…. Of… Nou ja, misschien moet ik er maar boven gaan staan, en die ander vergeven.
En daar hebben we de eerste vorm van vergeving te pakken. Eerste vorm, maar is dat wel echt zo? Heb je iemand echt oprecht vergeven wanneer je boven de situatie gaat staan en de ander ‘vergeeft’? Of ben je gewoon lekker self centered bezig met het oppoetsen van je ego?

Wat ben ik toch weer een goed mens, dat ik jou je stommiteiten vergeef. Maar je ziet het nog steeds als stommiteiten. En wat als de ander weer de fout in gaat? Komt deze ‘vergeven situatie’ dan ineens toch weer boven drijven? Is ook wel weer lekker handig. Dan kun je de ander ervan vergewissen dat je gelijk hebt en dat jij de goedzak bent, want de vorige keer had je het tenslotte vergeven.
Rest dus de vraag, is het echt zo, heb je vergeven? Ok, waarom breng je het dan nu weer ter tafel?
Dat je iets zegt wil nog niet zeggen dat het ook zo is. Hoe vaak heb jij omwille van de vrede, omdat het je goed uitkwam, omdat het je zo’n goed gevoel gaf, of om welke reden dan ook iemand iets vergeven?

Dat doet zeer he? Nu moet je jezelf ineens diep in de ogen kijken, adem halen en beseffen dat jouw altruïsme misschien niet zo liefdadig is als je zelf wilde geloven.
Maar niet getreurd.
De eerste stap naar echte vergeving is het vergeven van jezelf.
Oh! En dan wordt het ineens een stuk lastiger om erboven te gaan staan. Je kunt tenslotte niet ‘beter’ zijn dan jezelf, toch?
Nee, maar je kunt wel een betere versie van jezelf zijn. Wanneer je jezelf vergeeft wordt je vriendelijker, zachter. Hoe meer fouten (lessen) je toelaat, hoe vriendelijker je wordt. Niet alleen voor jezelf maar ook voor je omgeving. Want als je jezelf hebt vergeven, dan blijft er minder onbewuste shit over om te projecteren op je omgeving.

Begrijp dat de ander enkel en alleen probeert om in die situatie het beste te doen wat deze kan doen op dit moment.

En dat leidt tot de volgende vorm van vergeving. Vriendelijkheid en loslaten.
Begrijp dat de ander enkel en alleen probeert om in die situatie het beste te doen wat deze kan doen op dit moment. Als dat een stommiteit lijkt te zijn of iets dat jou kwetst, dan komt dat omdat deze persoon op de een of andere manier lijdt.
Niemand is echt bezig met het kwetsen van een ander, iedereen is bezig met het beschermen van zijn/haar eigen wonden. Zelfs wanneer dat niet zo lijkt, kun je ervan uitgaan dat dat zo is.

En wanneer je dit eenmaal beseft kun je met andere ogen naar de persoon tegenover je kijken. Dan zie je ineens dat deze persoon probeert zichzelf te beschermen en dat op een onhandige manier doet. Het doet er niet toe. Het is geen aanval op jou. Dat denk je alleen maar.
Dus eigenlijk valt er niets te vergeven. Dat besef maakt dat je de situatie en de persoon al praktisch vergeven hebt.
Het doet er niet toe, het is niet echt belangrijk. Wat belangrijker is is dat je elkaar helpt om op zijn minst het lijden niet te verergeren, door niet gekwetst op elkaar te reageren en in de details te duiken.
Voel wat het met je doet en besef dat dat je eigen wond is.

Jullie zijn twee wonden tegenover elkaar. Je hebt de keus: je kunt het erger maken, je kunt elkaar het leven zuur maken, of je kunt het helen. Vergeef het, laat het los. Ga er niet op in en je zult zien dat er ruimte ontstaat voor iets heel moois.